Marjon Sarneel geeft schrijfcursussen en ze schrijft het verhaal van de maand. Voor deze verhalen maak ik illustraties. Zij heeft een online schrijfwedstrijd georganiseerd. Wie schreef het beste verhaal met de titel: De kok die slikte.. Caroline Scheer won de wedstrijd met dit verhaal. Proficiat Caroline! Ik vond het een verhaal met veel humor. Met een lachend gezicht heb ik de illustratie gemaakt. De kok die slikte. de kok die slikte eerste prijs 3 Het stond er echt. De reservering was gemaakt. Volgende week zaterdag, precies in het enige weekend per jaar dat het is toegestaan om ortolaan voor te schotelen, zou de Partij voor de Dieren komen dineren. Wat kon hij verzinnen? Zijn vaste gasten zouden teleurgesteld reageren als het jaarlijks met veel bombarie terugkerende smakelijke vogeltje niet geserveerd zou worden. Daar hadden ze maanden naar uitgezien. Bij de gedachte aan het schattige beestje dat in al die gulzige monden van zijn geachte clientèle zou verdwijnen en dat Marianne Thieme dat zou zien, werd hij onpasselijk. De kok slikte… Misschien kenden ze het ritueel niet. De voorovergebogen houding en de witte servetten die hun hoofden bedekten. Hij zou hen vertellen dat het een oude Franse traditie is. Dat de mensen dat doen omdat ze het eleganter vinden. Kauwen is tenslotte niet erg flatteus. Dát zou hij zeggen… Dat ze daarna gewoon met hun handen de vleugeltjes van de rompjes zouden rukken, omdat daar te weinig vlees aan zit en die terloops op de rand van hun bord zouden leggen, stond daar een beetje in schril contrast mee. Hoewel, ook in betere kringen is het chique om gevogelte met de handen af te kluiven en de botjes over de schouder weg te gooien. Maar wat dan als ze het geluid van de krakende kopjes zouden horen? De muziek harder zetten was geen optie. Mensen willen met elkaar kunnen praten. Ze zouden vragen: “Wat eten die mensen daar toch?” En dan moest hij het uitleggen… Zou Marianne Thieme met haar partijgenoten ooit kunnen begrijpen dat mensen in deze streek van geslacht op geslacht gewend waren om deze vogeltjes te verorberen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is?  Ze werden nog nét niet levend gegeten. Met teer skelet en ingetogen verendek naar binnen gewerkt. Het servet ter bescherming van het rondspattende vet, het bloed, de sappen en de smurrie uit de ingewanden die druipend langs ieders kin liepen. De kok vreesde voor het voortbestaan van zijn restaurant en slikte…