Archives for category: wedstrijd

Vorig weekend waren de Handwerk en Quiltdagen in de Brabanthallen in Den Bosch.
Met gemengde gevoelens ging ik daar naar toe om mijn textiele werken te laten zien. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik heb verrassend leuke dagen gehad, leuke contacten opgedaan, mooie textiele kunstwerken gezien en fijne complimenten gehad.

In een deel van de hal waren stands met verkoop van allerlei textiele materialen. Sommige stands gaven ook workshops zodat je de materialen uit kon proberen.
In een ander deel van de hal was een mooie tentoonstelling ingericht van textielkunstenaars.
De ingezonden werken voor de textielwedstrijd werden uitgebreid gepresenteerd in weer een ander deel van de hal.
Ik heb mijn ogen uitgekeken, naar alle textiele materialen en kunstwerken maar ook naar alle mensen.

Deze foto geeft een kleine indruk van de de kunstwerken die ingeleverd zijn voor de textielwedstrijd.
Ook mijn schaal staat er tussen. Helaas was mijn inzending niet de beste. De diversiteit van de inzendingen was heel groot.

 

In het tentoonstellingsgedeelte zag ik deze kleine portretjes van Lia de Jonghe. Ik ben er helemaal van onder de indruk. Ik vind ze krachtig, indrukwekkend, levendig, mooi!!

Advertenties

De website www.marjonsarneel.nl is een stuk leuker geworden door mijn illustraties.
De webmaster heeft er iets bijzonders van gemaakt.

banner stift - kopie

Ik nodig jullie uit om een kijkje te nemen!

Bram 3

In het lokaal van Bram zijn de tafeltjes in een vierkant geplaatst. Dat vindt hij beter dan in rijen achter elkaar. Omdat hij dan meer contact heeft met iedereen. Er minder hiërarchie is. Bram intrigeert me. Hij is heel anders dan de andere leraren. Dat zijn van die gereformeerde types. Keurig in pak en zonder uitzondering oud en lelijk. Nee, dan Bram. Die zie je nooit in een pak. Hij heeft meestal een loszittende zandkleurige linnen broek aan en een strak wit shirt. De mouwen van zijn shirt zijn kort genoeg om zijn gebruinde spierballen onbedekt te laten. En hij draagt van die zachtleren mocassins. Zonder sokken! Hij fietst op een oma fiets met een grote mand voorop, met hierin zijn herdershond. En hij rookt in de klas. Sigaren.

Ik heb niet zoveel contact met mijn klasgenoten. Heb er gewoon niet zoveel mee. Het zijn allemaal kinderen. Kleine verwende kinderen. Hoor ze eens lawaai maken. Uitgelaten bende. Alleen maar omdat Bram even weggelopen is om koffie te halen voordat de les begint. Doe normaal.

Bram komt binnen. In zijn hand een plastic bekertje met koffie. Zie je wel. Zie je wel dat ik hem ken. Ik weet precies wat hij doet, wat hij denkt, wie hij is. Kijk! Hij ziet mij ook. Hij kijkt naar mij. Hij lacht naar mij. Wij begrijpen elkaar.

‘Jongens,’ . begint hij: ‘ik kom nog een cijfer tekort.’ Ik zie iedereen schrikken. ‘Dat betekent een extra proefwerk vandaag.’ Een luid boeh geroep stijgt op. Er is geen ontkomen aan. Met een brede grijns op zijn gezicht deelt Bram het proefwerk uit.

Het maakt mij niet uit. Ik heb een hoog cijfer voor geschiedenis. Dus ik buig me rustig over de vragen. Als iedereen verdiept is in het proefwerk loopt Bram achter de tafeltjes langs. Hij komt dichterbij. Het zweet in mijn handpalmen maakt dat ik mijn potlood nauwelijks onder controle heb. Achter mij stopt hij en buigt voorover. ‘Vanavond,’ fluistert hij bijna onhoorbaar: ‘Dezelfde plek.’ ‘Zorg dat je er bent.’

Miranda Bulsink

De week van het schrijven (5 tot en met 13 september 2015) vind ik een mooi moment om dit verhaal met jullie te delen. Miranda Bulsink won met haar verhaal, Bram, de schrijfwedstrijd van de Online Schrijfschool Marjon Sarneel. Ik mocht er een illustratie bij maken. Miranda, nog van harte proficiat!

 

 

LITTEKEN

 Litteken 2

De eerste letter is het spannendst. Eenmaal begonnen is er namelijk geen weg terug. Maar ik voel het diep van binnen; ik móet dit doen. Het is een laatste poging om dit huis mijn huis te laten blijven.
Vanochtend belden ze aan. De verhuismannen. Ondanks de tranen van de afgelopen maanden en de laatste stille gebeden gisteravond gaat het dan toch gebeuren. Als negenjarige heb je blijkbaar te weinig invloed op dit soort grote beslissingen. Natuurlijk ben ik blij met de nieuwe kamer die ik krijg. En ik weet ook dat we maar twee dorpen verderop gaan wonen. Maar toch kan ik er niets aan doen; mijn keel knijpt dicht als ik bedenk dat ik nooit meer door deze huiskamer zal dansen. En ik voel een hete vlam in mijn maag als ik aan de nieuwe bewoners denk.
En daarom sta ik nu buiten, voor ons keukenraam. Een raam dat uitkijkt op het terras en waaronder houten planken tegen de muur zijn getimmerd. Terwijl mijn hand de scherpe steen vasthoudt, zoeken mijn ogen naar een juiste, niet te negeren plek. Ik besluit dat midden onder het raam perfect zal zijn. Ik kijk nog één keer of niemand mij ziet, voel een rilling door me heen gaan en zet dan de steen in het hout. Het geeft meer mee dan ik had verwacht. Met een vloeiende beweging kerft mijn hand de eerste letter in de groene verf.
Ik heb overwogen om een ander teken in het hout te schrijven. Een hartje om te laten zien hoeveel ik van het huis houd. Of een doodshoofd, om de volgende eigenaren angst aan te jagen. Maar uiteindelijk wil ik maar één ding; iedereen laten zien van wie dit huis eigenlijk is! En dat kan alleen met je naam.
‘Eva, we vertrekken over vijf minuten!’ hoor ik mijn moeder. Vol triomf kijk ik naar het litteken dat ik zojuist heb aangebracht. Ik zucht en glimlach tegelijkertijd. ‘Dag lief huis. Als ik later groot ben koop ik je gewoon weer terug!’

Eva van Duin.

Eva van Duin is de schrijfster van dit winnende verhaal, georganiseerd door de OSMS van Marjon Sarneel. Ik mocht de illustratie maken bij dit mooie verhaal.

Marjon Sarneel geeft schrijfcursussen en ze schrijft het verhaal van de maand. Voor deze verhalen maak ik illustraties. Zij heeft een online schrijfwedstrijd georganiseerd. Wie schreef het beste verhaal met de titel: De kok die slikte.. Caroline Scheer won de wedstrijd met dit verhaal. Proficiat Caroline! Ik vond het een verhaal met veel humor. Met een lachend gezicht heb ik de illustratie gemaakt. De kok die slikte. de kok die slikte eerste prijs 3 Het stond er echt. De reservering was gemaakt. Volgende week zaterdag, precies in het enige weekend per jaar dat het is toegestaan om ortolaan voor te schotelen, zou de Partij voor de Dieren komen dineren. Wat kon hij verzinnen? Zijn vaste gasten zouden teleurgesteld reageren als het jaarlijks met veel bombarie terugkerende smakelijke vogeltje niet geserveerd zou worden. Daar hadden ze maanden naar uitgezien. Bij de gedachte aan het schattige beestje dat in al die gulzige monden van zijn geachte clientèle zou verdwijnen en dat Marianne Thieme dat zou zien, werd hij onpasselijk. De kok slikte… Misschien kenden ze het ritueel niet. De voorovergebogen houding en de witte servetten die hun hoofden bedekten. Hij zou hen vertellen dat het een oude Franse traditie is. Dat de mensen dat doen omdat ze het eleganter vinden. Kauwen is tenslotte niet erg flatteus. Dát zou hij zeggen… Dat ze daarna gewoon met hun handen de vleugeltjes van de rompjes zouden rukken, omdat daar te weinig vlees aan zit en die terloops op de rand van hun bord zouden leggen, stond daar een beetje in schril contrast mee. Hoewel, ook in betere kringen is het chique om gevogelte met de handen af te kluiven en de botjes over de schouder weg te gooien. Maar wat dan als ze het geluid van de krakende kopjes zouden horen? De muziek harder zetten was geen optie. Mensen willen met elkaar kunnen praten. Ze zouden vragen: “Wat eten die mensen daar toch?” En dan moest hij het uitleggen… Zou Marianne Thieme met haar partijgenoten ooit kunnen begrijpen dat mensen in deze streek van geslacht op geslacht gewend waren om deze vogeltjes te verorberen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is?  Ze werden nog nét niet levend gegeten. Met teer skelet en ingetogen verendek naar binnen gewerkt. Het servet ter bescherming van het rondspattende vet, het bloed, de sappen en de smurrie uit de ingewanden die druipend langs ieders kin liepen. De kok vreesde voor het voortbestaan van zijn restaurant en slikte…