Archives for posts with tag: verhalen

Dank je wel Danielle voor je mooie recensie van ‘Trollen dansen niet’.

 
http://booksandwords.be/Trollen-dansen-niet-Shirley-Gast-en-Judith-Zijtregtop/

 

Advertenties

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan het Kinderboekenmuseum.

Ik ben er blind binnengelopen en werd verrast door de mooie illustraties van Thé Tjong-Khing.
Hij maakt in het zwart zoveel nuances, schitterend gewoon.
Ik heb foto’s gemaakt van illustraties die horen bij het door Els Pelgrom geschreven boek: Kleine Sofie en Lange Wapper.
  

Ze hebben in het museum een grote galerij met schilderijen van schrijvers.
Het zijn er teveel  om hier te laten zien. Ik heb mijn ogen uit gekeken.
Hier zie je de portretten van Charlotte Mutsaers (getekend met krijt op papier door Dorinde van Oort in 1991) en Nannie Kuiper (geschilderd met acryl op doek doorPhilip Hoffman in 2006).
  

 

 

Shirley Gast en ik zijn geïnterviewd door prentenboeken.nl
We zijn heel blij met het interview.

Kijk op onderstaande link voor het hele interview.

http://www.prentenboek.nl/trollen-dansen-niet-prentenboek-debuut/

Vanmorgen was ik op de basisschool in Standdaarbuiten.

De kunst en cultuur route Moerdijk wil graag de jeugd bij hun evenement betrekken.
Vanuit die gedachte hebben ze aan mij gevraagd of ik het, door mij geïllustreerde, prentenboek ‘Trollen dansen niet’ kwam voorlezen.

Ik mocht voorlezen voor de groepen 1/2.
De eerste groep kleuters zat zeer gecentreerd te luisteren. Zij waren een heerlijk publiek.
Na het voorlezen wilden ze weten of ik snel klaar was met tekenen.
Heeft Tika moeten zoeken naar de Elfen?
Vond Tika het niet eng zo alleen in het bos?
Waarom schrokken de Elfen van Tika?

De tweede groep was de kleurplaat aan het kleuren toen ik binnenkwam.
De kleuters keken me met grote ogen aan.
Ze mochten in de kring gaan zitten om te luisteren naar het verhaal van Tika.
De kleuters vonden het interessant dat ik de kleurplaten heb getekend waaraan zij graag verder wilden kleuren.

Deze kleurplaat is nog niet af maar ik mocht hem al wel fotograferen.
Ik heb genoten van deze ochtend!!

Alle kleurplaten worden opgehangen in De Standaert, Timberwolfstraat 5  in Standdaarbuiten.
Op 8,9 en 15 september 2018 zijn ze daar te zien van 11.00 uur tot 17.00 uur.

Ik hoop dat de kleuters komend weekend naar hun kleurplaat komen kijken met hun vader en moeder, broers, zussen, opa’s en oma’s.
Natuurlijk kun je daar ook ander illustratief werk van mij zien!

Komen jullie ook?

Dit jaar ben ik op vakantie geweest naar Sardinië, een mooi Italiaans eiland.
We verbleven in Bosa. Een klein stadje met een oude kern en een mooi middeleeuws kasteel.
Dit kasteel is voor een deel gerestaureerd en ze hebben schitterende fresco’s gevonden in de kapel.

Ik heb me rijk gekeken aan deze fresco’s.

Deze fresco vertelt de legende van de drie doden en de drie levende.
Een verhaal waarin gezegd wordt dat het in het leven niet gaat om materialisme en dat je de doden moet respecteren.

Dit is een deel van de fresco die het laatste avondmaal voorstelt.

 

Dat zijn de twee titels van de versjes met illustraties die nu te zien zijn, tot 25 augustus 2018, in de Nieuwe Veste te Breda.
Hein Lambregts en ik hebben ze met veel plezier gemaakt voor het jaarthema ‘Nieuw(e) Nederland(er), Nieuwe Wereld, Nieuwe Mens’ van de Nieuwe Veste.

Loop even naar deze expositie in de Nieuwe Veste als u toch de binnenstad van Breda bezoekt. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Dat kan!
Ik heb leuke kleurplaten getekend met Tika, de hoofdpersoon uit het prentenboek ‘Trollen dansen niet’.

   

De kleuters die op de boekpresentatie zijn geweest hebben de kleurplaten met veel plezier gekleurd.
Zijn ze niet mooi!!

   
Via www.uitgeverijeigenzinnig.nl kun je de kleurplaten downloaden.
Ik ben nieuwsgierig naar hoe jullie Tika gekleurd hebben!

 

Wat heb ik genoten van de boekpresentatie in de kinderboekenwinkel ‘De Kinderboekentuin‘.
Het boek ‘Trollen dansen niet’ is geschreven door Shirley Gast en uitgegeven door uitgeverij Eigenzinnig. Ik heb de illustraties gemaakt.
Shirley en ik hebben de kinderen van groep 1/2 van basisschool De Hoogakker ontvangen met een trollen- of elfencakejes en limonade. Op school hadden zij allemaal een kleurplaat gekleurd van ‘Trollen dansen niet’.
Terwijl zij van het lekkers genoten hebben wij de kleurplaten opgehangen in de winkel.

In het midden van de winkel stond een mooie stoel. Daar ging Shirley op zitten met alle kinderen om haar heen.
Zij heeft ‘Trollen dansen niet’ voorgelezen. Zeer geboeid luisterden de kinderen.
Juffrouw Marlieke mocht het eerste boek ontvangen zodat de kinderen het verhaal nog vaak kunnen lezen in hun klas.


Een meisje vroeg aan mij of ik al die boeken getekend had. Wat een verrassend leuke vraag!
Nadat de kinderen weer naar school vertrokken waren hebben we met de overgebleven gasten een kop koffie gedronken en nagepraat.
Voor mij was het een fantastische ochtend, met dank aan alle kinderen en andere bezoekers en aan de fijne ontvangst van De Kinderboekentuin.

Shirley Gast en Judith Zijtregtop presenteren op dinsdagochtend 5 juni van halfelf tot halftwaalf hun prentenboek ‘Trollen dansen niet’ in kinderboekhandel De Kinderboekentuin aan de Speelhuislaan 80 in Breda. Speciale gasten zijn de kinderen van groep 1/2 van de Hoogakker en juf Marlieke krijgt het eerste exemplaar uitgereikt zodat de hele school kan genieten van het boek.
‘Trollen dansen niet’ is een mooi vormgegeven en leuk en leerzaam prentenboek voor jonge kinderen over anders zijn en de acceptatie ervan. Iedereen is welkom bij de presentatie, met limonade voor de kinderen, en koffie of thee voor de ‘groten’.
Uitgeverij Eigenzinnig.


‘Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag’
(Martinus Nijhoff)

In de verte van mijn herinneringen dwaalt ze door mijn gedachten.
In mijn verbeelding heb ik haar altijd gekend.
In de voorbijschuivende wolken die prachtige wolvinnen werden herkende ik haar gezicht.
Schuilend onder het afdak van een tijd waarin alles zo anders had kunnen zijn, voelde ik haar koele huid.
Ik was haar welp en verlangde naar haar armen.
Niemand wist haar te vinden.

Tot, wat nog van haar leven restte, onverhoeds de sporen van een verloren strijd rondstrooide.
Rekeningen moesten vereffend worden, op slag kon men verbanden leggen.
De dramatiek van het lot overspoelde mij, de ontbering leed rechtstreeks schipbreuk in het aquarel van mijn naakte kinderogen; ze was zo mooi en kwetsbaar als een flirtende engel.

In haar laatste jaren zocht ik wanhopig naar sleutels van de liefde. Het bleef bij rode rozen, een geurkaars op haar nachttafeltje en wat bloemenkussens op haar bed. Aan haar wand hing ik wolkenvelden, maar van mij wist ze niets meer.

Vandaag sluit ik de deur van het sanatorium voor het laatst. Met aan mijn hand haar leven in een hemelsblauwe koffer. Ik loop de zevende maand van het jaar in. De lucht is drukkend zwaar. Aan het klamme park kleven de gefnuikte wolken die mijn wolvinnen de vaardigheid van het jagen ontnamen.
Ik blijf staan en voor het eerst sinds jaren kijk ik weer omhoog.

Waar vergat je mij?

Ik val op mijn knieën en onder voortdrijvende wonderen open ik met bevende vingers de sloten van de koffer. Wolvinnenmelk klotst blauwwit op. De sloten branden in mijn handen door het verbreken van haar levensbanden. De energie die vrijkomt is als een lichtexplosie. Kleuren, die mij plagerig kussen, spelen tikkertje voordat zij verdwijnen in het druppende wolkendek. Ik kan mij nog even koesteren in haar warmte.

Op de melk drijft een engeltje. Ik vis haar eruit en lik haar schoon.  Haar gazen vleugeltjes trillen na als zij tegen mij begint te praten.

‘Kindlief, ik heb van je gehouden, je was mijn oudste. Iedere nacht kwam ik bij je langs en streek over je gouden haren. Mijn lendenen werden jachtig na jou te hebben gedragen en ik ging de verre wolken achterna. Ik kende mannen op mijn reis die ik meer dan anderen beminde. Jouw broers en zussen liet ik bij hen achter. Ik baarde zeven kinderen; ze zijn van parelmoer of albastzwart.  Naarmate ik ouder werd, verloor ik mijn vaardigheden en keerde terug naar de wieg van mijn eerstgeborene. Met jou is alles begonnen. Huil niet mijn kind, ik ga je slechts voor.’

Mijn ogen zoeken naar madeliefjes op lange steeltjes. Mijn vingers plukken ze, rijgen ze aaneen. Mijn handen leggen de bloemenslinger op haar wit geworden gezichtje
De wolken lossen op. De nacht is daar. De maand draagt een negen in haar getal, de boomkalender toont de hazelaar. Wellustig pionier en vruchtbaar minnaar.
Eindelijk sla ik de koffer dicht. Mijn tranen zijn gedroogd.

De elfen – mooier dan de zon of donkerder dan pek – zitten veilig in mijn herinnering. De wolven jagen rustig en moeder spreekt mij fluisterend toe in de luwte van mijn gedachten.
Ik snij een toverstaf zoals de Kelten deden en voel aan het rijpen van de hazelnoten dat ook voor mij de herfst zal komen.

Zelfs in de nacht kijk ik nu vol verwachting naar boven en in het beeld van Virgo zoek ik Porrima, de dubbelster die zich verenigt om zich weer cyclisch te scheiden. Dat is precies wat moeders doen en ik besef dat samen met hun vrucht, ook het afscheid wordt geboren.

Tegen de ochtend zullen de wolken weer gaan jagen, liggen nieuwe einders in het verschiet.
Op een wit gezichtje zullen madeliefjes bloeien en alleen ik zal weten wat Blodeuwedd in de wolken zag.
Ik heb haar, bij het afscheid, voor eeuwig in een metafoor gesloten.

Het mysterie van het leven is een moeders idioom, alleen wij weten wanneer onze dochters paren.
Maagd, moeder, dochter, onze drievuldigheid is een heilige spiraal. Wij alleen kunnen dat geluk ervaren; de pijn van het onvolprezen baren en het voor altijd met elkaar verbonden zijn.

De mystiek die mijn moeder achterliet, is niet in koffers te bewaren.

Geschreven door Mili van Veegh, Elyse van der Roer, Johan Redant.
Trots, ik mocht de illustratie maken.
Uitgeverij Ambilicious