Wat heb ik genoten van de boekpresentatie in de kinderboekenwinkel ‘De Kinderboekentuin‘.
Het boek ‘Trollen dansen niet’ is geschreven door Shirley Gast en uitgegeven door uitgeverij Eigenzinnig. Ik heb de illustraties gemaakt.
Shirley en ik hebben de kinderen van groep 1/2 van basisschool De Hoogakker ontvangen met een trollen- of elfencakejes en limonade. Op school hadden zij allemaal een kleurplaat gekleurd van ‘Trollen dansen niet’.
Terwijl zij van het lekkers genoten hebben wij de kleurplaten opgehangen in de winkel.

In het midden van de winkel stond een mooie stoel. Daar ging Shirley op zitten met alle kinderen om haar heen.
Zij heeft ‘Trollen dansen niet’ voorgelezen. Zeer geboeid luisterden de kinderen.
Juffrouw Marlieke mocht het eerste boek ontvangen zodat de kinderen het verhaal nog vaak kunnen lezen in hun klas.


Een meisje vroeg aan mij of ik al die boeken getekend had. Wat een verrassend leuke vraag!
Nadat de kinderen weer naar school vertrokken waren hebben we met de overgebleven gasten een kop koffie gedronken en nagepraat.
Voor mij was het een fantastische ochtend, met dank aan alle kinderen en andere bezoekers en aan de fijne ontvangst van De Kinderboekentuin.

Advertenties

Shirley Gast en Judith Zijtregtop presenteren op dinsdagochtend 5 juni van halfelf tot halftwaalf hun prentenboek ‘Trollen dansen niet’ in kinderboekhandel De Kinderboekentuin aan de Speelhuislaan 80 in Breda. Speciale gasten zijn de kinderen van groep 1/2 van de Hoogakker en juf Marlieke krijgt het eerste exemplaar uitgereikt zodat de hele school kan genieten van het boek.
‘Trollen dansen niet’ is een mooi vormgegeven en leuk en leerzaam prentenboek voor jonge kinderen over anders zijn en de acceptatie ervan. Iedereen is welkom bij de presentatie, met limonade voor de kinderen, en koffie of thee voor de ‘groten’.
Uitgeverij Eigenzinnig.

Heerlijk onbezorgd een zonnige dag doorbrengen!
.

Mijn vriendin had een aantal vrienden uitgenodigd om mee te gaan naar grafische werkplaats RAAF.

Het doel was: zeefdrukken, gezellig kletsen, het fijn hebben en ondertussen 200 buttons maken voor haar gasten voor haar feest in juni.

Iedereen maakte kleine tekeningen die gezamenlijk gezeefdrukt werden.

Van het resultaat werden een buttons gemaakt.

Het was een top middag met dank aan mijn vriendin en aan de mensen van grafische werkplaats RAAF Breda.

Het Jheronimus Bosch Art Center in Den Bosch toont het complete oeuvre van Jheronimus Bosch in de vorm van hoogwaardige reproducties.
Ook zijn er wandtapijten te zien.
Galeriehouder Dick Heesen kwam in 1976 in contact met twee Poolse broers die kunstschilder waren: Andrezej en Jerzy Mierzejewiski. Hij vroeg hen een serie wandtapijen te vervaardigen met details uit de schilderijen van Jheronimus Bosch. Tussen 1979 en 1982 werden 29 wandtapijten geweven, waarvan het grootste deel in het Jheronimus Bosch Center hang.

Ik was heel nieuwsgierig naar die wandtapijten.

Dit is de reproductie van: Tuin der lusten

Dit zijn wandtapijten met een detail uit: Tuin der lusten.
     

Dit zijn details van de wandtapijten.
  

Ze zijn mooi. Ik ben blij dat ik ze gezien heb.

Heerlijk dat buiten de eerste bloemen zichtbaar zijn.
Ook binnen vind ik het fijn als er bloemen zijn.
Ik hou van bloemen.

Hein Lambregts heeft dit versje geschreven en ik heb de illustratie gemaakt.


Bomschuiten in de branding

Deze aquarel is gemaakt door Hendrik Willen Mesdag.
Ik heb deze aquarel gezien in een map met prenten in het Teylersmuseum in Haarlem.
Hij is zo mooi gemaakt, zo fragiel, zo onwerkelijk goed!

 


‘Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag’
(Martinus Nijhoff)

In de verte van mijn herinneringen dwaalt ze door mijn gedachten.
In mijn verbeelding heb ik haar altijd gekend.
In de voorbijschuivende wolken die prachtige wolvinnen werden herkende ik haar gezicht.
Schuilend onder het afdak van een tijd waarin alles zo anders had kunnen zijn, voelde ik haar koele huid.
Ik was haar welp en verlangde naar haar armen.
Niemand wist haar te vinden.

Tot, wat nog van haar leven restte, onverhoeds de sporen van een verloren strijd rondstrooide.
Rekeningen moesten vereffend worden, op slag kon men verbanden leggen.
De dramatiek van het lot overspoelde mij, de ontbering leed rechtstreeks schipbreuk in het aquarel van mijn naakte kinderogen; ze was zo mooi en kwetsbaar als een flirtende engel.

In haar laatste jaren zocht ik wanhopig naar sleutels van de liefde. Het bleef bij rode rozen, een geurkaars op haar nachttafeltje en wat bloemenkussens op haar bed. Aan haar wand hing ik wolkenvelden, maar van mij wist ze niets meer.

Vandaag sluit ik de deur van het sanatorium voor het laatst. Met aan mijn hand haar leven in een hemelsblauwe koffer. Ik loop de zevende maand van het jaar in. De lucht is drukkend zwaar. Aan het klamme park kleven de gefnuikte wolken die mijn wolvinnen de vaardigheid van het jagen ontnamen.
Ik blijf staan en voor het eerst sinds jaren kijk ik weer omhoog.

Waar vergat je mij?

Ik val op mijn knieën en onder voortdrijvende wonderen open ik met bevende vingers de sloten van de koffer. Wolvinnenmelk klotst blauwwit op. De sloten branden in mijn handen door het verbreken van haar levensbanden. De energie die vrijkomt is als een lichtexplosie. Kleuren, die mij plagerig kussen, spelen tikkertje voordat zij verdwijnen in het druppende wolkendek. Ik kan mij nog even koesteren in haar warmte.

Op de melk drijft een engeltje. Ik vis haar eruit en lik haar schoon.  Haar gazen vleugeltjes trillen na als zij tegen mij begint te praten.

‘Kindlief, ik heb van je gehouden, je was mijn oudste. Iedere nacht kwam ik bij je langs en streek over je gouden haren. Mijn lendenen werden jachtig na jou te hebben gedragen en ik ging de verre wolken achterna. Ik kende mannen op mijn reis die ik meer dan anderen beminde. Jouw broers en zussen liet ik bij hen achter. Ik baarde zeven kinderen; ze zijn van parelmoer of albastzwart.  Naarmate ik ouder werd, verloor ik mijn vaardigheden en keerde terug naar de wieg van mijn eerstgeborene. Met jou is alles begonnen. Huil niet mijn kind, ik ga je slechts voor.’

Mijn ogen zoeken naar madeliefjes op lange steeltjes. Mijn vingers plukken ze, rijgen ze aaneen. Mijn handen leggen de bloemenslinger op haar wit geworden gezichtje
De wolken lossen op. De nacht is daar. De maand draagt een negen in haar getal, de boomkalender toont de hazelaar. Wellustig pionier en vruchtbaar minnaar.
Eindelijk sla ik de koffer dicht. Mijn tranen zijn gedroogd.

De elfen – mooier dan de zon of donkerder dan pek – zitten veilig in mijn herinnering. De wolven jagen rustig en moeder spreekt mij fluisterend toe in de luwte van mijn gedachten.
Ik snij een toverstaf zoals de Kelten deden en voel aan het rijpen van de hazelnoten dat ook voor mij de herfst zal komen.

Zelfs in de nacht kijk ik nu vol verwachting naar boven en in het beeld van Virgo zoek ik Porrima, de dubbelster die zich verenigt om zich weer cyclisch te scheiden. Dat is precies wat moeders doen en ik besef dat samen met hun vrucht, ook het afscheid wordt geboren.

Tegen de ochtend zullen de wolken weer gaan jagen, liggen nieuwe einders in het verschiet.
Op een wit gezichtje zullen madeliefjes bloeien en alleen ik zal weten wat Blodeuwedd in de wolken zag.
Ik heb haar, bij het afscheid, voor eeuwig in een metafoor gesloten.

Het mysterie van het leven is een moeders idioom, alleen wij weten wanneer onze dochters paren.
Maagd, moeder, dochter, onze drievuldigheid is een heilige spiraal. Wij alleen kunnen dat geluk ervaren; de pijn van het onvolprezen baren en het voor altijd met elkaar verbonden zijn.

De mystiek die mijn moeder achterliet, is niet in koffers te bewaren.

Geschreven door Mili van Veegh, Elyse van der Roer, Johan Redant.
Trots, ik mocht de illustratie maken.
Uitgeverij Ambilicious

In de watertoren van de Belcrum zag ik Speelbal, met tekeningen van Liesbeth Verhoeven en choreografie en video van Aafje Franken.

In de waterbak van de watertoren wil Liesbeth Verhoeven de dubbelzinnigheid laten zien tussen het gevoel ‘ik ben niets’ en ‘hier ben ik’. Liesbeth ziet graag dat de dansers deze gevoelens in hun bewegingen uitdrukken. Zijzelf tekent tijdens de performance.

 

Ik kon, mede door de omgeving, het thema voelen.
Een bijzondere ervaring!